Blog

Bouw derde luchthaven Istanbul

De bouw van de derde luchthaven in Istanbul is nog steeds in volle gang en volgens de planning is het dit jaar, in 2018, hét jaar dat het project voor het grootste deel afgerond zal worden. Met een oppervlakte van ruim 75 vierkante kilometer, in het Europese gedeelte van de stad, wordt dit een van de grootste en druk bezochtste airports ter wereld.

www.youtube.com/watch?v=JYMRdcB5zYQ  (Turks gesproken)
www.youtube.com/watch?v=Ju6FJ8qRTtk   (Engels gesproken)

Yavuz Sultan Selim Bridge

Yavuz Sultan Selim Bridge oftewel de derde brug over de Bosporus in Istanbul tussen Europa en Azië.
Het bouwwerk draagt de naam “Yavuz Sultan Selim Bridge” maar wordt in de volksmond vaak gewoon “de 3e brug” genoemd. Met een lengte van 2164 meter, een hoogte van 322 meter en een breedte van 59 meter is het één van de grootste en breedste hangbruggen ter wereld. Er zijn acht rijbanen aanwezig en er loopt een treinspoor in beide richtingen. De bouw heeft slechts 39 maanden geduurd. De bouw van de brug is onderdeel van een enorm infrastructuurproject in Istanbul dat voor verlichting van het drukke verkeer in de metropool moet zorgen. Er wordt tol geheven in 1 richting. De kosten voor de oversteek bedragen omgerekend zo’n 3,- Euro. De bedoeling is dat werk- en bouwverkeer in de nabije toekomst allemaal via de derde brug zal gaan. www.youtube.com/watch?v=xACK2FFq0Tg

Bron: Nederlanders in Turkije
www.nederlandersinturkije.nl

Turkije koploper van Europa in groei zonne-energiecapaciteit

De groei van de zonne-energiecapaciteit in Turkije in 2017 bedroeg bijna een vierde van de totale groei in Europa, waarmee Turkije Duitsland inhaalt, zegt het Europees agentschap voor zonne-energie SolarPower Europa in een rapport. Dat schrijft de Turkse krant Sabah.

Volgens de publicatie nam de totale fotovoltaïsche capaciteit in Europa toe met 8,61 gigawatt in 2017, gelijk aan een stijging van 28 procent groei in 2016.


Turkije koploper in Europa

Turkije was de koploper in Europa met een groei van 1,79 gigawatt aan zonne-energiecapaciteit en haalt de Duitse groei van 1,75 gigawatt in, waardoor het land een van de meest veelbelovende markten voor zonne-energie wordt.
De groei in de Turkse zonne-energiecapaciteit betekent een stijging van 213 procent vergeleken met 2016.
Zo’n 800 megawatt van de Turkse zonne-energieprojecten gaat naar verwachting energie leveren aan het nationale elektriciteitsnet.
Buiten Turkije en anderen stond de capaciteitsgroei van de EU-28 op 6,03 gigawatt, wat betekent dat de stijging in groei slechts op 6 procent stond vergeleken met 5,69 capaciteitsgroei in 2016.

Afname van 54%
Het Verenigd Koninkrijk, dat in 2016 zijn zonne-energiecapaciteit met 1,97 gigawatt vergrootte, zag een afname van 54 procent met een groei op 0,91 gigawatt.
Frankrijk en Nederland zagen beiden sterke groei in de dubbele cijfers met 887 megawatt en 853 megawatt respectievelijk.

de jonge Turken
www.dejongeturken.com

Interesse in Turkije en haar literatuur?

Interesse in Turkije en haar literatuur? Weet je niet welke Turkse auteurs in het Nederlands zijn vertaald? Dit zijn de 5 beste Turkse novelles die in het Nederlands werden vertaald volgens de site www.goodread.com

1.  Yasar Kamal: Kleine Memed

Yasar Kamal is al jaren een Turkse kandidaat voor de Nobelprijs voor de literatuur. Geboren in een gehucht in Zuid-Anatolië, onder de rook van Adana, groeide hij op te midden van armoede. In 1951 verhuisde hij naar Istanbul, waar zijn sociaal bewogen reportages voor de links-liberale intellectuelenkrant Cumhuriyet (Republiek) sterk de aandacht trokken.

Deze roman waarmee hij in 1955 debuteerde wordt wel gezien als een keerpunt in de Turkse literatuur. In deze zeer sociaal gerichte roman, waarvan ook een stripuitgave is verschenen, schildert de schrijver de welhaast feodale toestanden in Anatolië, waar eer en traditie zeer belangrijk zijn in het begin van de 20e eeuw. Memed is de zoon van een arme weduwe, die in verzet komt tegen een grootgrondbezitter. Hij sluit zich aan bij een roversbende, maar wanneer hij hoort dat zijn geliefde gevangen genomen is, keert hij terug naar zijn dorp en neemt wraak op wel zeer dramatisch wijze.

  1.  Ahmet Hamdi Tanpinar: Het klokkengelijkzetinsituut

Hayri Irdal is als kind al gefascineerd door klokken. Hij is geboren vlak voor de eeuwwisseling in Istanbul en leidt een onopvallend leven in een kleinburgerlijk milieu. Maar dan ontmoet hij Halit Ayarci, een flamboyante man met een idee, en zijn leven raakt in een stroomversnelling. Halit nodigt hem uit te gaan werken voor het op te richten “klokkengelijkzetinstituut” , een prestigieuze onderneming die zich erop toelegt alle klokken in Istanbul gelijk te zetten. Het klokkengelijkzetinstituut is een satire op het snelle proces van modernisering dat Turkije na de stichting van de republiek onderging. Het toont de botsing tussen de oude waarden van het Osmaanse rijk en die van het nieuwe Turkije, dat verwestersing nastreeft. Hoe belangrijk is ons verleden eigenlijk, hoe succesvol kan vernieuwing zijn?

Ahmet Hamdi Tanpinar (1901-1962) is een van de grondleggers van de moderne Turkse roman.Tanpinar schiep met zijn “Het klokkengelijkzetinsitituut” een indrukwekkende parabel, die niet alleen een sleutel is tot het begrip van het moderne Turkije, maar tot de hele wereld die zich heeft overgeleverd aan vastgeroeste ideeën en schone schijn.

  1.  Orhan Pamuk: Ik heet Karmozijn

Een combinatie van thriller, historische roman en liefdesroman van de Turkse Nobel-prijswinnaar 2006, Orhan Pamuk, die extra levendig wordt doordat er vele verschillende vertellers in optreden: de tekenaars, het jonge paar, de geheimzinnige moordenaar, maar ook (tekeningen van) een boom, een muntstuk, een hond, een paard, de duivel en de Dood.

Het verhaal speelt zich gedurende twaalf winterse dagen in het Istanbul van 1591 af. Als haar man na vier jaar nog steeds niet is teruggekeerd uit de oorlog, gaat de mooie Seküre, moeder van twee zonen, op zoek naar een nieuwe echtgenoot. De vader van Seküre heeft een geheime opdracht gekregen van de Osmaanse sultan. Eén voor één ontbiedt hij hof miniatuurschilders bij zich. Deze meester-schilders werken samen aan een boek voor de sultan, onder supervisie van Seküres vader. Ze maken hiervoor tekeningen in een westerse stijl. Het is een uiterst controversiële opdracht, die indruist tegen de heersende opvattingen. Wanneer een van de schilders vermoord wordt, vraagt Seküres vader zijn neef Kara om hulp. Seküre en Kara waren als kinderen verliefd op elkaar, en nu krijgt deze liefde een kans om weer op te bloeien.

  1.  Nazim Hikmet: Mensenlandschappen

‘…Ze zijn bang voor onze liederen…’, schreef Nâzim Hikmet ooit, de grootste dichter die Turkije heeft gekend. Hikmets werk moest in het geheim gepubliceerd en gelezen worden. Zijn naam kwam bij velen alleen gefluisterd over de lippen. Maar bij het horen van die naam zullen de ogen van veel Turken gaan schitteren. Hikmets poëzie is een begrip, een uitdrukking van hoop, een dichterlijk gevecht om vrijheid. In de gevangenis van Bursa begon Hikmet aan het epische gedicht Mensenlandschappen. Hij schreef de gedachten neer van boeren, dagloners, arbeiders en soldaten. Hij gaf zijn medegevangenen een stem, vertaalde hun verhalen in poëzie, zette ze om in traditionele en avant-gardistische beelden.

  1.  Elif Shafak: Liefde kent 40 regels

Ella Rubenstein is veertig jaar oud en niet gelukkig getrouwd, als ze een baan als proeflezer aanneemt voor een literair agentschap. Opeens staat haar leven op z’n kop. Haar eerste opdracht is het lezen van een manuscript over de oude, beroemde en mystieke soefi Rumi, gepassioneerd dichter en advocaat van de liefde. Langzaamaan realiseert ze zich dat dit dertiende-eeuwse levensverhaal haar eigen verhaal weerspiegelt. Ze stelt zich open voor nieuwe mogelijkheden en omarmt zo de tijdloze boodschap van deze spirituele dichter.

de jonge Turken
www.dejongeturken.nl

Turkse vuilnismannen openen bibliotheek met achtergelaten boeken.

 

 

 


Een bibliotheek in Ankara geeft een nieuwe betekenis aan de notie dat boeken tijdloos zijn. Vuilnismannen in de Turkse hoofdstad hebben een openbare bibliotheek geopend die volledig bestaat uit boeken die bestemd waren voor de stortplaats.

** Boekendonatie door bewoners
De bibliotheek bevindt zich in het district Çankaya in Ankara. Het werd opgericht nadat vuilnismannen weggesmeten boeken begonnen te verzamelen. Maanden aan een stuk hebben de mannen de boeken verzameld die werden weggegooid. Toen het nieuws van de verzameling zich begin te verspreiden, zijn bewoners ook rechtstreeks boeken beginnen te doneren.
Oorspronkelijk waren de boeken enkel voor werknemers en hun families. Toen de verzameling groeide en de interesse groter werd binnen de gemeenschap, werd de bibliotheek uiteindelijk openbaar gemaakt in september 2017.
“We begonnen te overleggen over het eventueel oprichten van een bibliotheek met deze boeken. Toen iedereen akkoord ging, kwam dit project tot stand,” aldus Alper Tasdelen, de burgemeester van Çankaya, wiens lokale bestuur de opening van de bibliotheek overzag.


** Meer dan 6.000 boeken in oude baksteenfabriek
Vandaag heeft de bieb meer dan 6.000 boeken. Het gaat van literatuur tot non-fictie. Er is ook een populaire kindersectie met strips en een hele sectie met wetenschappelijk onderzoek. Boeken in Engels en Frans zijn ook beschikbaar voor meertalige bezoekers.
De bibliotheek wordt uitgebaat in een voormalig leegstaande baksteenfabriek bij het hoofdkwartier van de vuilnisdienst. Het heeft een oude bakstenen façade en lange gangen, waardoor het ideaal is voor een bibliotheek.


** Vraag en aanbod
De boeken worden op twee-wekelijkse basis uitgeleend en kunnen verlengd worden indien nodig. De verzameling groeide ook zo veel dat de bibliotheek nu boeken uitleent aan scholen, educatieprogramma´s en zelfs gevangenissen.
“Aan de ene kant waren er mensen die deze boeken op straat achterlieten. Aan de andere kant waren er mensen die op zoek waren naar de boeken. Dorpsleraren vanuit heel Turkije vragen ook om boeken,” aldus Tasdelen.
De bibliotheek is vaak gevuld met kinderen van het gemeentebestuur en studenten van nabije scholen. Er is ook een loungegedeelte voor lezers en schaakborden voor bezoekers. De bibliotheek is erg populair bij fietsers die door de nabije vallei fietsen en stoppen voor een kop thee en wat snel leesplezier.
Eerder wenste ik dat ik een bibliotheek in mijn eigen huis had. Nu hebben we hier een bibliotheek,” zei Serhat Baytemur, een 32-jarige vuilnisman.


Bron foto’s: www.edition.cnn.com
de jonge Turken: 
www.dejongeturken.nl

Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv)

De meeste beëdigde tolken/vertalers zijn fulltime professionals, met uitzondering van enkele kleine taalgebieden. Een beëdigd tolk/vertaler is een hoog opgeleide tolk/vertaler, bevoegd om beëdigde tolk/vertalingen uit te voeren.

Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv)

Sinds 1 januari 2009 is de Wet beëdigde tolken en vertalers (Wbtv) van kracht. Deze wet vervangt oude wetgeving over beëdigde vertalers en bepaalt ondermeer dat een grote groep afnemers uit het domein van justitie en politie, in het kader van straf- en vreemdelingenrecht, gebruik moet maken van beëdigde tolken en vertalers. Een van de instrumenten ter uitvoering van Wbtv is het Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv). In dit Register staan alle beëdigde tolken en vertalers geregistreerd.

Het Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv) is een register waarin tolken en vertalers staan ingeschreven die bevoegd zijn om in Nederland als Beëdigde tolk en/of beëdigde vertaler werkzaam te zijn. De functie van registratie is dat zowel tolken/vertalers en de opdrachtgevers kunnen nagaan of iemand aan bepaalde beroepseisen voldoet.

PE-verplichting

Alle beëdigde vertalers en tolken moeten binnen 5 jaar, voorafgaande aan het verzoek tot verlenging van de inschrijving in het Rbtv, 80 Permanente Educatie (PE) punten verwerven om hun inschrijving in het kwaliteitsregister te behouden. Een inschrijving in het Register beëdigde tolken en vertalers is namelijk vijf jaar geldig. Dit betekend dat er per jaar 16 PE gehaald moeten worden.

De tolken en vertalers in het Rbtv hebben aangetoond in voldoende mate te beschikken over de in artikel 3 van de Wet beëdigde tolken en vertalers (Wbtv) vereiste competenties:

Inschrijving Rbtv en Artikel 3 Wbtv

VEREISTE COMPETENTIES

Artikel 3 Wbtv: “Om voor inschrijving in het register in aanmerking te komen dient de tolk dan wel de vertaler te voldoen aan de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur te stellen eisen ten aanzien van de volgende competenties:

  • attitude van een tolk voor de tolk;
  • attitude van een vertaler voor de vertaler;
  • integriteit;
  • taalvaardigheid in de brontaal;
  • taalvaardigheid in de doeltaal;
  • kennis van de cultuur van het land of gebied van de brontaal;
  • kennis van de cultuur van het land of gebied van de doeltaal;
  • tolkvaardigheid voor de tolk;
  • vertaalvaardigheid voor de vertaler.”

Op de website van Bureau Wet beëdigde tolken en vertalers https://www.bureauwbtv.nl kunt u zoeken in het Register en de Uitwijklijst.

Land uitgelicht: Azerbeidzjan

Land uitgelicht: Republiek Azerbeidzjan (Azərbaycan Respublikası)

Republiek Azerbeidzjan, is het grootste en dichtst bevolkte land in de Kaukasus. Azerbeidzjan ligt op de grens van Oost-Europa en West-Azië. Het land grenst aan de Kaspische Zee in het oosten, Iran in het zuiden, Armenië in het westen, Georgië in het noordwesten en Rusland in het noorden. De Azerbeidzjaanse exclave Nachitsjevan grenst aan Iran in het zuid- en zuidwesten, Turkije in het westen en Armenië in het noordoosten. Ook tientallen eilanden in de Kaspische Zee behoren territoriaal gezien tot Azerbeidzjan. De waterscheiding van de Kaukasus, die dwars door Azerbeidzjan loopt, wordt traditioneel beschouwd als de grens tussen Europa en Azië. De Democratische Republiek Azerbeidzjan, de eerste democratische enseculiere republiek in de islamitische wereld, werd opgericht in 1918, maar in 1920 door de Sovjet-Unie heroverd. Azerbeidzjan herkreeg zijn onafhankelijkheid in 1991. Kort daarna brak de oorlog in Nagorno-Karabachuit. Azerbeidzjan verloor de controle over Nagorno-Karabach (waar vooral Armeniërs wonen), het gebied eromheen, en de regio’s Karki, Yukhary Askipara, Barxudarlı en Sofulu. Nagorno-Karabach is niet diplomatiek erkend. Het wordt beschouwd als een de jure deel (volgens het recht) van Azerbeidzjan.

Etymologie
De naam Azerbeidzjan (verouderd; Atropatene) zou zijn afgeleid van Atropates een Medische satraap (=gouverneur) die heerste over Atropatene in Iraans Azerbeidzjan. De naam Atropates is weer afgeleid uit het Oud-Perzischen betekent “beschermd door vuur”.  Azerbeidzjan (of Azerbaycan) betekent letterlijk vertaald het land van de eeuwige vlammen oftewel het land van vuur. Dit verwijst naar plekken waar gas uit het gesteente ontsnapt en soms spontaan ontbrandt. Deze natuurlijke fakkels branden al eeuwen. Ook de traditionele religie, het zoroastrisme, verwijst het naar het land van de eeuwige vlammen. Het heilige boek Avesta van het zoroastrisme noemt Azerbeidzjan een heilig land. In hoofdstuk FravashiYasht staat: âterepâtahe ashaonô fravashîm ýazamaide, wat vrij vertaald uit het Avestisch betekent; “wij bidden de Fravashi aan van de heilige Atare-pata”. Het gebied van de huidige republiek zou in de moderne geschiedenis de naam Azerbeidzjan krijgen.

Oudheid
Het oudste bewijs van menselijke nederzettingen op het huidige grondgebied van Azerbeidzjan gaat terug naar het einde van de steentijd en is gerelateerd aan de Guruchay-cultuur van de Grot van Azoch. De culturen van het paleolithicum en de late bronstijd zijn terug te vinden in de grotten van Tağılar, Damcılı, Tsar enYataq-yeri en in de necropolis van Leylatepe en Saraytepe. De eerste nederzettingen werden gesticht door de Scythen in de 9e eeuw v.Chr. Na de Scythen vielen de Meden Azerbeidzjan binnen en beheersten het gebied ten zuiden van de Arasrivier. Het land maakte deel uit van het Medische rijk, daarna van het rijk van de Perzische Achaemeniden. Dit leidde tot de verspreiding van zoroastrisme. Later werd Azerbeidzjan onder de naam Atropatene onderdeel van Alexander de Grote’s Rijk en diens opvolger, het Koninkrijk der Seleuciden. De oorspronkelijke bewoners van het gebied, Kaukasische Albaniërs, vestigden een onafhankelijke koninkrijk rond de 4e eeuw v.Chr. Gedurende deze periode werd het zoroastrisme verspreid in de Kaukasus en Atropatene.

Middeleeuwse periode
In 252 na Chr. maakte het Sassanidische Rijk een vazalstaat van Kaukasisch Albanië. In de 4e eeuw riep koning Urnayr het christendom uit tot officiële staatsgodsdienst van Kaukasische Albanië. Ondanks talloze veroveringen door de Sassaniden en Byzantijnen, bleef Kaukasisch Albanië een soevereine entiteit in de regio tot de 9e eeuw. De Omajjidische Arabieren versloegen de Sassaniden en Byzantijnen en nadat ze de christelijke opstand onder leiding van prins Javanshir hadden neergeslagen in 667, maakten ze een vazalstaat van Kaukasisch Albanië. Tussen de 9e en 10e eeuw begonnen Arabische schrijvers het gebied tussen de rivieren Koera en Aras aan te duiden als Arran. Vanuit Basra en Koefa kwamen in die tijd rijke Arabieren naar het gebied, waar ze een elite van landeigenaren begonnen te vormen. Toen kleine groepen Arabieren naar de steden Tabriz en Maragha van Iraans Azerbeidzjan trokken en de islam steeds verder doordrong, groeide het verzet en brak er tussen 816 en 837 een opstand uit onder leiding van de lokale zoastriër Babek. Afgezien van enkele gebieden waar het verzet nog lang bleef doorgaan, bekeerde het merendeel van de bevolking zich toch tot de islam. Nadat het Kalifaat van de Abbasiden zijn invloed verloor, volgden andere islamitische clans die Azerbeidzjan gingen bewonen of overheersen, zoals de Sallariden, Sajiden, Sjaddadiden, Rawadiden en Boejiden. In het midden van de 11e eeuw werden de Arabieren verdreven door de Centraal-Aziatische Seltsjoeken, die het grootste deel van Zuidwest-Azië beheersten. Voor hun komst stroomden echter reeds nomadische Oğuzen het land binnen. De eerste Oguzische dynastie in het gebied waren de Ghaznaviden, die het gebied dat nu Azerbeidzjan wordt genoemd bezetten in 1030. Hiermee zette de turkificatie van Azerbeidzjan in, de West-Oguzische Turkse taal begon de eerdere Iraanse en Kaukasische talen te vervangen. De Seltsjoeken beheersten hun gebieden door atabeys (Turks: atabegs), die in de praktijk vazallen vormden van de Seltsjoekse sultans en soms zelf de facto heersten over hun gebieden. Onder de Seltsjoeken volgde een opbloei van de Perzische literatuur door toedoen van lokale dichters als Nizami Ganjavi en Khaqani Shirvani. De daaropvolgende dynastie van de Mongoolse Jalayiriden duurde slechts kort en viel ten prooi aan de verwoestende veldtochten van Timoer Lenk. De heersende lokale dynastie van de Shirvansjah werd aangesteld als vazal van Timoers rijk en hielp hem in zijn strijd tegen de leider van de Gouden Horde, Tochtamysj. Na de dood van Timoer ontstonden er twee rivaliserende staten; Kara Koyunlu (het rijk van de zwarte schapen) en Ak Koyunlu (het rijk van de witte schapen), waarbij sultan Oezoen Hasan van Ak Koyunlu het gebied van Azerbeidzjan bestuurde. De lokale heersers van de Sjirvansjah-dynastie wisten als lokale heersers en vazallen tussen 861 en 1539 hun autonomie grotendeels te behouden.

Moderne periode
Na de val van de Safawiden rond 1722 ontstonden verscheidene kleine de facto zelfstandige kanaten in het Azerbeidzjaans gebied. Het gebied werd in deze periode geregeerd door de Iraanse dynastieën van Afsharid en Zand en kort door de Kadjaren. De korte en succesvolle Russische campagne van 1812 werd afgesloten met het Verdrag van Gulistan een jaar later. De claims van de Sjah op een deel van de kanaten van de Kaukasus dat voorheen in Russisch – en daarvoor allemaal in Iraans – bezit was, werden verworpen op grond van het feit dat de Azerbeidzjaanse kanaten al lang de facto onafhankelijk waren vóór de Russische bezetting. De kanaten oefenden controle uit over de internationale handelsroutes tussen Centraal-Azië en het Westen. De kanaten verkeerden voortdurend in staat van oorlog onderling en konden zo geen vuist maken tegen de hen omringende mogendheden. Het Russische Rijk, dat door de Kaukasusoorlog zijn invloedssfeer steeds verder over de Kaukasus verspreid had, bereikte daarop ook het Azerbeidzjaans gebied. Aan de andere zijde verkreeg Nadir Sjah, soms met behulp van de Russen, steeds meer macht en wist de Ottomanen terug te dringen uit de Kaukasus. Na de regeringsperiode van zijn opvolger Karim Khan kwam de dynastie van de Kadjaren in 1779 aan de macht. De Russische tsaren loerden echter op de Perzische bezittingen in de Kaukasus, hetgeen aanleiding gaf tot de Russisch-Iraanse Oorlogen, die uitmondden in het Verdrag van Gulistan (1813) en het Verdrag van Torkamanchai (1828). Bij het laatste verdrag werd Perzië gedwongen om het Kaukasische deel van het rijk (het Kanaat van Jerevan en Kanaat van Nachitsjevan en de overgebleven delen van het Kanaat van Talysh) op te geven en kwam Azerbeidzjan in handen van de Russen.
Nadat het Russische Rijk ineen stortte als gevolg van de Russische Revolutie en de Russische Burgeroorlog, richtte Azerbeidzjan samen met Armenië en Georgië demensjewistische Transkaukasische Federatieve Republiek op in februari 1918, maar reeds in mei van dat jaar viel deze uiteen en verklaarde Azerbeidzjan zich onafhankelijk als de Azerbeidzjan Democratische Republiek (Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti). Het was de eerste democratische seculiere moslimstaat ter wereld. Onder de belangrijke prestaties van het land was het kiesrecht voor vrouwen, daarmee was Azerbeidzjan de eerste moslimnatie die vrouwen gelijke politieke rechten verleende als mannen. Hiermee was Azerbeidzjan eerder dan het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Een ander belangrijk resultaat van de Azerbeidzjaanse Democratische Republiek was de oprichting van Staatsuniversiteit van Bakoe, de eerste moderne universiteit in het oostelijke moslimgebied.
In maart 1920 was het duidelijk dat de Sovjet-Unie het strategisch belangrijke Bakoe zou aanvallen. Lenin beweerde dat deze invasie gerechtvaardigd was, omdat de Sovjet-Unie niet kon overleven zonder de olie uit Bakoe. Het onafhankelijke Azerbeidzjan duurde slechts 23 maanden. In april 1920 viel de Elfde Rode Leger het gebied binnen en veroverde het. Op 28 april 1920 werd in Bakoe de communistische Azerbeidzjaanse Socialistische Sovjetrepubliek opgericht. Hoewel het grootste deel van de nieuw gevormde Azerbeidzjaanse leger betrokken was bij het neerslaan van een Armeense opstand, die net was uitgebroken in Karabach, gaf Azerbeidzjan zijn onafhankelijkheid niet snel of gemakkelijk op: Ongeveer 20.000 Azerbeidzjaanse soldaten sneuvelden in de Russische herovering van Azerbeidzjan.
Op 13 oktober 1921 tekenden de Sovjetrepublieken van Rusland, Armenië, Azerbeidzjan en Georgië met Turkije het Verdrag van Kars waarmee de voorheen onafhankelijke Sovjetrepubliek Nachitsjevan een autonome staat binnen de Azerbeidzjaanse Socialistische Sovjetrepubliek werd. Armenië kreeg met dit verdrag Zangezoer en Turkije gaf de Azeri het gebied rond Gjoemri (toen bekend als Alexandropol) terug.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Azerbeidzjan een cruciale rol in het strategisch energiebeleid van de Sovjet-Unie. De olievelden rond Bakoe waren een belangrijke hulpbron voor de strijdende partijen aan het oostfront. Operatie Edelweiss, uitgevoerd door de Duitse Wehrmacht vanaf juni 1942, richtte zich op Bakoe, dit vanwege het belang van de energievelden van de Sovjet-Unie. Een vijfde van de Azerbeidzjanen vochten in de Tweede Wereldoorlog 1941 tot 1945. Ongeveer 681.000 mensen, onder wie meer dan 100.000 vrouwen, gingen naar het front. Destijds bedroeg de totale bevolking van Azerbeidzjan 3,4 miljoen. Ongeveer 250.000 mensen uit Azerbeidzjan stierven in de Tweede Wereldoorlog. Meer dan 130 Azerbeidzjanen werden benoemd tot Helden van de Sovjet-Unie. De Azerbeidzjaanse generaal-majoor Azi Aslanov kreeg zelfs tot tweemaal toe die erkenning.
Naar aanleiding van de politieke hervormingen van de glasnost (openheid) werd de roep om onafhankelijkheid eind jaren 80 steeds sterker. Burgerlijke onrust en etnische conflicten begonnen in verscheidene regio’s van de Sovjet-Unie, inclusief Nagorno-Karabach, wat een regio van de Azerbeidzjaanse SSR was. De onrust in Nagorno-Karabach en de frustratie over Moskous desinteresse in het probleem resulteerde in de roep om onafhankelijkheid in Azerbeidzjan. Dit wekte de woede van Michail Gorbatsjov op, die de noodtoestand in Bakoe uitriep. Bij de daarop volgende bestorming van de hoofdstad op 19 januari 1990 door het Rode Leger kwamen volgens de officiële verklaring van de Sovjet regering tussen de 133 en 137 burgers om het leven. Onofficiële bronnen claimen dat er minimaal 300 mensen omkwamen. Meer dan 800 mensen raakten gewond en 5 vermist. Elders in het land, in Neftçala en Lənkəran kwamen nog 26 mensen om het leven. Deze dag wordt in Azerbeidzjan gezien als Zwarte Januari; de wedergeboorte van Azerbeidzjaanse onafhankelijkheid. Later in 1990 haalde de Hoge Raad van de Azerbeidzjaanse SSR de woordcombinatie “Socialistische Sovjet” weg uit de titel. Hiermee werd de soevereiniteit van de Republiek Azerbeidzjan verklaard en de nationale vlag van de Azerbeidzjaanse Democratische Republiek werd hersteld als de staatsvlag. Op 18 oktober 1991 verklaarde de Hoge Raad van Azerbeidzjan zijn onafhankelijkheid na een landelijk referendum in december 1991, toen de Sovjet-Unie officieel werd ontbonden.
De eerste jaren van onafhankelijkheid werden overschaduwd door de oorlog in Nagorno-Karabach met buurland Armenië. De meest bloedige gebeurtenis was het bloedbad van Xocalı, waarbij 613 burgers, onder wie 106 vrouwen en 83 kinderen, werden afgeslacht door Armeense en Russische troepen. Naar schatting zijn er 30.000 mensen om het leven gekomen en meer dan een miljoen burgers verdreven uit Karabach. De VN-Veiligheidsraad heeft resoluties (822, 853, 874, en 884) opgeroepen voor “de terugtrekking van Armeense bezettingstroepen uit de bezette gebieden van de Azerbeidzjaanse Republiek.” Op 12 mei 1994 werd een onofficieel wapenstilstand akkoord ondertekend dat tot op heden geldt. Azerbeidzjan verloor de controle over 16% van zijn grondgebied, waaronder Nagorno-Karabach zelf. Ondanks de wapenstilstand worden soms wel schermutselingen gemeld tussen beide partijen. In april 2016 laaide het conflict op waarbij tientallen militairen om het leven kwamen. Het was een van de ergste uitbarstingen van geweld sinds de overeenkomst in 1994.
In 1993 werd de democratisch verkozen president Abülfaz Elçibay afgezet door een militaire opstand onder leiding van kolonel Surət Hüseynov, wat resulteerde in de opkomst aan de macht van de voormalige leider van Sovjet-Azerbeidzjan, Heydər Əliyev. In 1994 deed Surət Hüseynov, toentertijd minister-president, een poging tot een militaire staatsgreep tegen Heydər Əliyev, maar hij werd gearresteerd en beschuldigd van landverraad. In 1995 werd een andere poging gedaan tot een staatsgreep tegen Əliyev door Rövşən Cavadov, commandant van de speciale politie-eenheid OMON. Deze poging mislukte eveneens, Cavadov kwam hierbij om het leven en de OMON werd ontbonden. Gedurende zijn presidentschap slaagde Əliyev erin om de werkloosheid in het land te verminderen, de georganiseerde misdaad aan te pakken en fundamentele instituties te hervormen tot een onafhankelijke staat. Hij bracht stabiliteit, vrede en grote buitenlandse investeringen. Tegelijkertijd werd het land echter bezoedeld door corruptie en bureaucratie. In oktober 1998 werd Əliyev herkozen voor een tweede termijn. Ondanks de sterk verbeterde economie, met name dankzij de-exploitatie van het Azeri-Chirag-Guneshli-olieveld en het Shah Deniz-gasveld, werd Əliyevs presidentschap bekritiseerd wegens vermoedens van verkiezingsfraude en wijdverbreide corruptie. Heydər Əliyev werd ziek en in april 2003 stortte hij in op het politieke toneel, waarop hij niet meer publiekelijk verscheen. In de zomer vertrok hij naar de Verenigde Staten, waar hij op de intensive care werd geplaatst. In augustus werd zijn zoon İlham Əliyev tot premier van het land benoemd. Omdat hij de zoon is van Heydər Əliyev, leek het vanzelfsprekend dat hij zijn vader zou opvolgen. De daaropvolgende presidentsverkiezingen van 15 oktober won hij, op 31 oktober aanvaardde hij het ambt van president, ondanks veel nationale en internationale kritiek. Het was de eerste dynastieke opvolging van dat niveau in een deel van de vroegere Sovjet-Unie. In december overleed Heydər Əliyev.

Geografie
Het land is van de drie Transkaukasische republieken het minst bergachtig. Weliswaar ligt het in het noorden in de Grote Kaukasus en in het westen in de Kleine Kaukasus, maar het grootste deel van het land ligt de vlakte van de rivieren Koera en Aras, die deels ver onder het zeeniveau liggen. De totale lengte van de Azerbeidzjaanse grenzen bedraagt 2648 km, waarvan 1007 km met Armenië, 756 km met Iran, 480 km met Georgië, 390 km met Rusland en 15 km met Turkije. De kustlijn strekt zich uit over 800 km en de lengte van het breedste gedeelte van het Azerbeidzjaanse deel van de Kaspische Zee bedraagt 456 km. Het grondgebied van Azerbeidzjan strekt zich 400 km uit van noord naar zuid en 500 km van west naar oost. Die drie bergketens zijn de Grote en Kleine Kaukasus, en het Talyshgebergte. Samen vormen ze ongeveer 40% van het land. De hoogste piek van Azerbeidzjan is de Bazardüzü met 4466 m, terwijl het laagste punt ligt in de Kaspische Zee op – 28 meter. Bijna de helft van alle moddervulkanen op aarde zijn geconcentreerd in Azerbeidzjan, die ook onder degenomineerden voor de Zeven Wereldwonderen staan. De belangrijkste waterbron in het land is oppervlaktewater. Maar 24 van de 8350 rivieren zijn langer dan 100 km. Alle rivieren monden uit in de Kaspische Zee in het oosten van het land. Het grootste meer is het Sarysumeer met 67 km² en de langste rivier is de Koera met 1515 km. De vier belangrijkste eilanden van Azerbeidzjan in de Kaspische Zee beslaan een gezamenlijke oppervlakte van ruim dertig vierkante kilometer.
Sinds de onafhankelijkheid van Azerbeidzjan in 1991 heeft de Azerbeidzjaanse regering drastische maatregelen genomen om het milieu te behouden. De nationale bescherming van het milieu begon pas echt te verbeteren na 2001, toen de overheidsbegroting toenam als gevolg van nieuwe inkomsten door de Bakoe-Tbilisi-Ceyhan pijpleiding. Binnen vier jaar verdubbelde het aantal beschermde gebieden en maakt het nu acht procent van het grondgebied van Azerbeidzjan uit. Na 2001 heeft de regering zeven grote reservaten opgericht en verdubbelde het budget voor de bescherming van het milieu. Het Nationaal Park Gobustan, in 2007 door de UNESCO tot Werelderfgoed verklaard, herbergt zowel de oude vlammen als rotstekeningen en moddervulkanen.

Landschap
Azerbeidzjan kenmerkt zich door de grote verscheidenheid aan landschappen. Meer dan de helft van de landmassa van Azerbeidzjan bestaat uit bergruggen, bergkammen en plateaus die oplopen tot een hoogte van 400 tot 1000 meter bovenzeeniveau, met inbegrip van het Midden- en Nederlaagland. Op sommige plaatsen is de hoogte 100 tot 120 meter, en op nog andere 0 tot 50 meter en hoger (Qobustanen Apsjeron). De rest van het terrein in Azerbeidzjan bestaat uit vlakten en laaglanden. Hypsometrische plekken in de Kaukasusregio variëren van ongeveer – 28 meter aan de Kaspische Zeekust tot 4.466 meter (Bazardüzüpiek).
Rivieren en meren vormen het belangrijkste deel van de watersystemen in Azerbeidzjan. Ze zijn over een lange geologische tijdlijn gevormd. Dit blijkt met name uit restanten van oude rivieren die door het hele land gevonden zijn. De watersystemen veranderen voortdurend door de natuurlijke krachten en via menselijke industriële activiteiten. Kunstmatige rivieren zoals grachten en vijvers vormen een deel van de watersystemen.
Er zijn 8.359 rivieren van diverse lengtes in Azerbeidzjan. 8.188 van de rivieren zijn minder dan 25 kilometer lang. Slechts 24 rivieren zijn meer dan 100 kilometer lang. De Koera en Aras, de meest bekende rivieren in Azerbeidzjan. De rivieren die rechtstreeks uitmonden in de Kaspische Zee ontspringen vooral op de noordoostelijke helling van de Grote Kaukasus en het Talyshgebergte, en langs de laaglanden van Samur-Devechi en Lenkeran.
De watertoevoer in Azerbeidzjan is lager dan het gemiddelde in de wereld met ongeveer 100.000 m³ per jaar water per km². Alle grote waterreservoirs zijn gebouwd op de Kura rivier. De hydrografie van Azerbeidzjan behoort in principe tot de Kaspische Zee.

Klimaat
Het klimaat in Azerbeidzjan wordt beïnvloed door de koude Arctische luchtmassa’s van het Scandinavische hogedrukgebied, gematigde van de Siberische anticycloon en Centraal-Aziatische anticycloon. Het afwisselende landschap van Azerbeidzjan wordt beïnvloed door de manier waarop de luchtmassa’s het land binnenkomen.
De Grote Kaukasus beschermt het land tegen de directe invloed van koude luchtmassa’s vanuit het noorden. Dat leidt tot een subtropisch klimaat op de meeste heuvels en vlakten van het land. Daarnaast baden de vlaktes en heuvels in fel zonlicht. 9 van de 11 bestaande klimaatzones zijn te vinden in Azerbeidzjan. Zowel de absolute minimumtemperatuur (-33 °C) en de absolute maximumtemperatuur (46 °C) zijn waargenomen in Culfa en Ordubad. De meeste jaarlijkse neerslag valt in Lankaran aan de voet van het Talyshgebergte (1600 tot 1800 mm) en de minste op het schiereiland Apsjeron (200 tot 350 mm).

Biodiversiteit
In Azerbeidzjan komen officieel 106 soorten zoogdieren voor, 97 soorten vissen en 363 soorten vogels. Tevens komen er 11 soorten amfibieën voor, waarvan twee soorten salamanders en 9 soorten kikkers. Er komen 60 verschillende reptielen voor in Azerbeidzjan, waarvan 24 soorten tot de hagedissen behoren, 32 soorten tot de slangen en er komen vier soorten schildpadden voor.
Het Karabachpaard is aan te merken als het nationale dier van Azerbeidzjan: het is een bergstepperace– en rijpaard. Het paard heeft een goede reputatie door zijn rustige karakter, snelheid, elegantie en intelligentie. Het is een van de oudste paardenrassen, met voorouders uit de oude wereld. Het paard is in de 5e eeuwvernoemd naar het plaats waar het oorspronkelijk vandaan komt, het Azerbeidzjaanse Karabach. De flora in Azerbeidzjan telt meer dan 4.500 soorten hogere planten. Vanwege het subtropische klimaat van Azerbeidzjan is de flora er veel soortenrijker in vergelijking met andere republieken van de zuidelijke Kaukasus. Ongeveer 67% van de plantensoorten die in de gehele Kaukasus voorkomen is in Azerbeidzjan te vinden.

Bestuur en samenleving
De structuur van het politieke systeem in Azerbeidzjan werd op 12 november 1995 vastgesteld door de nieuwe grondwet. Volgens artikel 23 van de grondwet, zijn de symbolen van de staat Republiek Azerbeidzjan: de vlag, het wapen en het volkslied. De staatsmacht wordt alleen beperkt door de wet voor de interne problemen, maar voor internationale aangelegenheden wordt het bovendien ook beperkt door de bepalingen van internationale overeenkomsten. De regering van Azerbeidzjan is gebaseerd op de scheiding van machten tussen de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. De wetgevende macht is in handen van het eenkamerstelsel bestaande uit het Nationale Congres en het Hoge Nationale Congres in de autonome Republiek Nachitsjevan. Parlementsverkiezingen worden om de vijf jaar gehouden, meer bepaald op de eerste zondag van november. De Nieuw Azerbeidzjan Partij en onafhankelijke aanhangers van de heersende regering beschikken momenteel bijna over alle 125 parlementszetels. Bij de parlementsverkiezingen in 2010 wisten de oppositiepartijen, Musavat en de Azerbeidzjaanse Volksfront Partij, geen enkele zetel te winnen. Europese observators vonden tal van onregelmatigheden in de aanloop naar de verkiezingen en op de verkiezingsdag, maar dit werd niet verder onderzocht.
De uitvoerende macht is in handen van de president, die rechtstreekse verkozen wordt via verkiezingen voor een termijn van vijf jaar. De president is gemachtigd om het kabinet te vormen, een inferieur uitvoerend orgaan. Het kabinet van Azerbeidzjan bestaat voornamelijk uit de minister-president, zijn afgevaardigden en ministers. De president heeft niet het recht om de Nationale Congres te ontbinden, maar hij heeft het vetorecht. Om de presidentiële veto te overschrijven, moet het parlement een meerderheid van 95 stemmen hebben. De rechterlijke macht berust bij het Grondwettelijk Hof, het Hooggerechtshof en het Economisch Hof. De voorzitter benoemt de rechters in deze rechtbanken.
De Veiligheidsraad is het overlegorgaan van de president, en hij organiseert het volgens de grondwet. Het werd op 10 april 1997 opgericht. De administratieve afdeling maakt geen deel uit van het kantoor van de president, maar beheert de financiële, technische en financiële activiteiten van zowel de president en zijn kantoor. Hoewel Azerbeidzjan diverse verkiezingen heeft gehad sinds het herstel van zijn onafhankelijkheid en het veel van de formele instituties van de democratie heeft, blijft het geclassificeerd als “deels vrij” in de rapport van de Freedom House 2009.

Buitenlandse betrekkingen
De Azerbeidzjan Democratische Republiek slaagde er na de oprichting in 1918 in om diplomatieke banden aan te knopen met zes landen. Ook werden diplomatieke gezanten naar Duitsland en Finland gezonden. In 1920 werd de republiek ingelijfd bij de Sovjet-Unie. De internationale erkenning van de onafhankelijkheid van Azerbeidzjan na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie duurde ongeveer een jaar. De eerste volledige diplomatieke banden, met inbegrip van wederzijdse uitwisseling van ambassadeurs of consuls, werden aangeknoopt met Turkije, Pakistan, de Verenigde Staten, Iran en Israël. Azerbeidzjan heeft een bijzondere nadruk gelegd op de ‘speciale relatie’ met Turkije.
Azerbeidzjan onderhoudt met 158 landen diplomatieke relaties en is lid van 38 internationale organisaties. Het land heeft de status van waarnemer in de Beweging van Niet-Gebonden Landen en het Wereldhandelsorganisatie en is een correspondent bij de Internationale Telecommunicatie-unie. Op 9 mei 2006 werd Azerbeidzjan toegelaten tot het lidmaatschap van de Mensenrechtenraad van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. De ambtsperiode begon op 19 juni 2006.
Prioriteiten van het buitenlands beleid van Azerbeidzjan zijn het herstel vande territoriale integriteit; wederopbouw van de gevolgen van het verlies van Nagorno-Karabach en zeven andere regio’s van Azerbeidzjan; ontwikkeling van goed nabuurschap en wederzijds gunstige relaties met de buurlanden, bevordering van veiligheid en stabiliteit in de regio; integratie in Europese en trans-Atlantische veiligheid en samenwerking structuren en bevordering van transregionale projecten van economie, energie en transport. De Azerbeidzjaanse regering verklaarde eind 2007 dat het al lang bestaande dispuut over het door Armenië bezette grondgebied van Nagorno-Karabach en zeven andere regio’s van Azerbeidzjan vrijwel zeker tot een nieuwe oorlog zal leiden als dit conflict onopgelost blijft. De regering vergrootte vervolgens haar militaire inspanningen. Bovendien zijn er gezamenlijk met Turkije economische sancties en blokkades die druk uitoefenen op de Armeense economie. Ze leiden tot stijgende prijzen voor basisproducten en andere financiële nadelen voor de Armeense staat.
Azerbeidzjan is een actief lid van internationale coalities ter bestrijding van het internationale terrorisme. Het land heeft bijgedragen aan de vredesoperaties in Kosovo, Afghanistan en Irak. Azerbeidzjan is een actief lid van het NAVO–Partnerschap voor vrede-programma. Het onderhoudt ook goede banden met de Europese Unie en kan ooit om lidmaatschap verzoeken. Azerbeidzjan zal vanaf 2012 in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zetelen.

Bestuurlijke indeling
Azerbeidzjan is ingedeeld in 10 economische regio’s; 66 districten en 77 steden, waarvan er 11 rechtstreeks onder het gezag van de republiek staan. Onder Azerbeidzjan valt ook de autonome republiek Nachitsjevan. De president van Azerbeidzjan benoemt de gouverneurs van deze autonome republiek, terwijl de regering van Nachitsjevan wordt gekozen en goedgekeurd door het lokale parlement. Nachitsjevan bestaat dan weer uit zeven districten en een stad.
Nagorno-Karabach en zeven andere regio’s van Azerbeidzjan maken de jure deel uit van Azerbeidzjan, maar zijn de factozelfstandige gebieden. Ze worden bezet door Armeense troepen en worden internationaal niet erkend. Andere bestuurlijk-territoriale eenheden vormen de 257 nederzettingen (qəsəbəsi).

Defensie
De geschiedenis van de moderne Azerbeidzjaanse krijgsmacht voert terug tot de Azerbeidzjan Democratische Republiek in 1918, toen het Nationaal Leger op 26 juni 1918 werd opgericht. Toen Azerbeidzjan onafhankelijk werd na de val van de Sovjet-Unie, creëerde de Azerbeidzjaanse Republiek haar strijdkrachten volgens de wet op 9 oktober 1991. De oorspronkelijke datum van de oprichting van de Azerbeidzjaanse Strijdkrachten wordt gevierd als Dag van het Leger (26 juni) in het huidige Azerbeidzjan. De strijdmacht van Azerbeidzjan bestaat uit 95.000 man en er zijn daarnaast ook 17.000 paramilitaire troepen paraat. De strijdkrachten bestaan uit drie componenten: de landmacht, de luchtmacht en de marine. Daarnaast zijn er verscheidene militaire subgroepen die kunnen worden ingeschakeld bij de landsverdediging zoals de grenswacht en kustwacht. Vervolgens is er de Nationale Garde, die bestaat uit paramilitaire troepen en werkt als een semi-onafhankelijke entiteit die rechtstreeks onder bevel van de president staat.
Azerbeidzjan heeft zich verbonden aan het Verdrag inzake Conventionele Strijdkrachten in Europa en heeft alle belangrijke internationale wapenverdragen ondertekend. Azerbeidzjan werkt nauw samen met de NAVO in programma’s zoals het partnerschap voor vrede en het Individuele Partnerschap Actie Plan. Het land heeft 151 militairen ingezet voor de vredesmacht in Irak en nog eens 184 in Afghanistan. Het defensiebudget van Azerbeidzjan voor 2011 bedraagt 4,46 miljard USD. De Azerbeidzjaanse defensie-industrieproduceert handvuurwapens, artillerie, tanks, pantserwagens, vliegtuigbommen, onbemande voertuigen, diverse militaire voertuigen en militaire vliegtuigen en helikopters.

Economie
Net als andere landen in de regio had het land het economisch moeilijk de eerste jaren na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. De inflatie was hoog en er was sprake van significante economische krimp. Azerbeidzjan kwam er snel bovenop door de aanwezigheid van olie en het openen van de grenzen voor buitenlandse investeerders in de sector. Buitenlands kapitaal kwam het land in om de noodzakelijke investeringen te financieren en later begon de oliestroom aan te zwellen. De sterke stijging van de olieprijs na 2003, met alleen een dip in 2009, leidde tot hoge exportopbrengsten, meer inkomsten voor de staat en een snel groeiende economie. De economie toonde tekenen van de “Hollandse ziekte“. Door de snel groeiende energiesector, die de inflatie veroorzaakt, en zo wordt de export van andere, niet-energie gerelateerde, producten duurder. Azerbeidzjan is nog sterk afhankelijk van de productie van aardolie en de olieprijsontwikkeling. De halvering van de olieprijs vanaf begin 2015 is zichtbaar in een veel lager bruto binnenlands product (BBP) ten opzichte van 2014, minder gunstige begrotingssaldi en een oplopende staatsschuld.
Na het verkrijgen van de onafhankelijkheid in 1991 werd Azerbeidzjan lid van het IMF, de Wereldbank, de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling, de Islamitische en de Aziatische Ontwikkelingsbanken.
In 1999 werd het initiatief genomen voor de oprichting van het State Oil Fund of Azerbaijan. Het is een sovereign wealth fund en wordt gevoed met inkomsten uit de olie- en gasindustrie. Het geld wordt hier belegd voor toekomstige generaties als de olie- en gasbronnen zijn uitgeput. Het fonds levert ook een belangrijke bijdrage aan de inkomsten van de Azerbeidzjaanse overheid en investeert een deel van het geld in infrastructurele werken en in sociaal-economische projecten.
Op 1 januari 2006 werd een nieuwe munt, de nieuwe Azerbeidzjaanse manat, ingevoerd om de langdurig hoge inflatie tegen te gaan. Hierdoor stabiliseerde de economie en bracht nieuwe hervormingen.
In 2008 werd Azerbeidzjan door de Wereldbank genoemd als een van de top-10 hervormers van het jaar.
Azerbeidzjan staat op de 57e plaats in het Global Competitiveness Report voor de periode 2010-2011, wat ver boven de andere GOS-landen is.

Energie-industrie
Azerbeidzjan heeft grote natuurlijke olie– en gasvoorraden. Al in de oudheid was olie een bekend product en werd onder andere gebruikt voor zoroastrische riten en medische toepassingen. Marco Polo beschreef in 1264 de winning uit de oliebronnen in de omgeving van Bakoe. De belangrijkste olie- en gasvelden liggen in de Kaspische Zee.
In 1992 werd de State Oil Company of Azerbaijan Republic (SOCAR) (Azərbaycan Respublikası Dövlət Neft Şirkəti) opgericht. In september 1994 werd een 30-jarig contract ondertekend tussen SOCAR en 13 oliemaatschappijen, waaronder BP, ExxonMobil, LUKoil en Statoil, om het Azeri-Chirag-Guneshli offshore olieveld te exploiteren. Een tweede groot project is het Shah Deniz gasveld wat ook met buitenlandse hulp wordt geëxploiteerd. Azeriqaz, een dochtermaatschappij van SOCAR, is van plan om tegen 2021 de ontwikkeling van de aardgasindustrie van het land te hebben afgerond.
Het land wordt beschouwd als een van de belangrijkste plekken in de wereld voor olie-exploitatie en de ontwikkeling ervan. Door Azerbeidzjan lopen twee belangrijke pijpleidingen, die worden beschouwd als alternatieve aanvoerleidingen voor Russische energie voor Europa: Bakoe-Tbilisi-Ceyhanpijpleiding en Bakoe-Tbilisi-Erzurumpijpleiding. Het milieu had in het verleden te kampen met grootschalige vervuiling door lekkende bronnen en pijpleidingen.
Het land is ook rijk aan andere grondstoffen, zoals: goud, zilver, ijzer, koper, titanium, chroom, mangaan, kobalt, molybdeen, gemengd erts en antimoon.

Banksector
Het banksysteem van Azerbeidzjan bestaat uit de Centrale Bank van Azerbeidzjan, commerciële banken en niet-kredietverlenende instanties. De Centrale Bank werd in 1992 opgericht en is bevoegd om de wisselkoers van de nationale munt te reguleren en alle commerciële banken te controleren. Twee grote commerciële banken zijn de staatsbedrijven Internationale Bank van Azerbeidzjan en de Unibank.
Op 1 april 2010 waren er 47 instellingen en 631 bankkantoren in Azerbeidzjan. Een van de banken werd opgericht met deelname van het staatskapitaal, 23 banken werden opgericht door buitenlands kapitaal. Op dezelfde datum waren er 98 niet-kredietverlenende instanties actief.

Landbouw
Aan het begin van 2007 was er 4.755.100 hectare landbouwareaal. In datzelfde jaar was de totale rijkdom aan houtbronnen gerekend op 136 miljoen m³. De agrarische wetenschappelijke onderzoeksinstituten van Azerbeidzjan zijn voornamelijk gericht op gras- en weilanden, tuinbouw en subtropische gewassen, groene groenten, wijnbouw, het verbouwen van katoengewassen en het gebruik van geneeskrachtige planten. In sommige delen van het land zijn de belangrijkste producten om te oogsten graan, aardappelen, suikerbieten, katoen, tabak, vee, zuivelproducten, wijn en gedistilleerde dranken. De Kaspische visserij-industrie concentreert zich op de slinkende voorraden van steur en beluga. Sommige delen van producten die voorheen werden geïmporteerd worden tegenwoordig lokaal geproduceerd (onder hen zijn Coca-Cola door Coca Cola Bottelaars LTD, bier door Baki-Kastel, parket door Nehir en oliepijpleidingen door EUPEC-Pipe Coating Azerbeidzjan).

Toerisme
Het land kent natuurlijke en culturele attracties. Azerbeidzjan was een toeristische trekpleister in de jaren 80, maar wegens de oorlog in Nagorno-Karabach die in de 90’er jaren uitbrak, werd het imago van Azerbeidzjan als toeristische bestemming zwaar beschadigd. Pas in het begin van de 21e eeuw begon de toeristische industrie zich te herstellen. Azerbeidzjan heeft ook bekendheid verworven om zijn religieuze, spa- en gezondheidszorgtoerisme.
De regering wil van toerisme een belangrijke sector maken van de Azerbeidzjaanse economie. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme is verantwoordelijk voor de uitvoering van dit plan.
De belangrijkste toeristische attracties zijn de boulevard en oude stad van Bakoe, het Paleis van de Khan in Şəki, de vuurtempels op het schiereiland Abserion, het Shirvan nationaal park en de groene bergen in het noorden van het land. De meeste toeristen komen uit Rusland, Turkije, Iran en India. Azerbaijan Airlines vliegt vanuit Bakoe op 17 buitenlandse bestemmingen.

Corruptie
Volgens onderzoek van Transparency International staat het land in 2015 op een slechte plaats van de lijst van corrupte landen. Azerbeidzjan staat op nummer 119 van in totaal 167 landen die op de corruptielijst zijn opgenomen. In 2005 was het land een van de medeoprichters van het Extractive Industries Transparency Initiative (EITI), een internationale organisatie die streeft naar transparantie met betrekking tot de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen van een land. In 2014 deed Human Rights Watch een oproep om het land tijdelijk uit de organisatie te zetten. Azerbeidzjan had diverse maatregelen genomen die het werk van niet-gouvernementele organisaties bemoeilijkten. In april 2015 werd het land daadwerkelijk teruggeplaatst naar de positie van kandidaat-lid omdat het niet meer voldeed aan alle eisen die aan een deelnemend land worden gesteld.

Bevolking
Van de totale bevolking van ongeveer negen miljoen Azerbeidzjanen woonden er in april 2006 4,38 miljoen (bijna 51%) in de stad en 4,06 miljoen (ruim 49%) op het platteland 51% van de totale bevolking was vrouwelijk. De sekseratio voor de totale bevolking in dat jaar was 0,94 mannen per vrouw. De bevolkingsgroei bedroeg 0,66%/jaar in 2006, vergeleken met 1,14%/jaar wereldwijde bevolkingsgroei. Een belangrijke beperkende factor voor de bevolkingsgroei is het hoge niveau van migratie, zoals de bijna drie miljoen geëmigreerde Azerbeidzjanen die in Rusland leven. In 2006 was er een migratie van -4.38/1.000 personen in Azerbeidzjan. Met 800.000 vluchtelingen en intern ontheemden herbergt Azerbeidzjan de grootste ontheemde bevolking in de regio. In 2006 had Azerbeidzjan het hoogste aantal ontheemden per hoofd van de bevolking in de wereld.
De hoogste morbiditeit in 2005 werd veroorzaakt door luchtwegaandoeningen (806,9 ziekten per 10.000 van de totale bevolking). In 2005 kwam de hoogste morbiditeit voor besmettelijke en parasitaire ziekten voort van influenza en acute infecties aan de luchtwegen (4168,2 per 100.000 inwoners). De gemiddelde levensverwachting bedraagt 66 jaar: 70,7 jaar voor vrouwen en 61,9 voor mannen in 2007.
De Azerbeidzjaanse diaspora is te vinden in 42 landen en er bestaan tientallen centra voor etnische minderheden in Azerbeidzjan, inclusief de Duitse culturele samenleving “Karelhaus”, het Slavisch cultureel centrum, de Azerbeidzjaans-Israëlische gemeenschap, een Koerdisch cultureel centrum, de Internationale Vereniging Talysh, het Lezgisch nationaal centrum “Samur”, de Azerbeidzjaans-Tataarse gemeenschap, de samenleving van Krim-Tataren, enzovoorts. De etnische samenstelling van de bevolking volgens de volkstelling van 2009: 91,6% Azerbeidzjanen, 2,0% Lezgiërs, 1,3%Russen, 1,3% Armeniërs (Bijna alle Armeniërs wonen in de regio Nagorno-Karabach), 1,3% Talysh, 0,6% Avaren, 0,4%Turken, 0,3% Wolga-Tataren, 0,3% Oekraïners, 0,1% Tsachoeriërs, 0,1 % Georgiërs, 0,1% Koerden, 0,13% Taten, 0,1%Joden, 0,04% Udi, andere 0,2%. Veel Russen verlieten Azerbeidzjan in de jaren 1990. Volgens de volkstelling van 1989 woonden er 392.000 etnische Russen in Azerbeidzjan, of 5,6% van de bevolking. Volgens diezelfde volkstelling woonden in 1989 ongeveer 390.000 Armeniërs in Azerbeidzjan.
De Azerbeidzjanen vormen de grootste minderheid in Iran. Het CIA World Factbook schat dat Azerbeidzjanen bijna 16 miljoen, oftewel 24%, uitmaken van de bevolking van Iran.

Religie
In de grondwet van Azerbeidzjan wordt in principe godsdienstvrijheid gegarandeerd. Azerbeidzjan heeft geen staatsreligie. Op 1 januari 2011 trad een nieuwe wet op de religieuze vrijheid in gang, die onder andere religieuze bijeenkomsten verbiedt die niet officieel bij de overheid zijn geregistreerd. Ongeveer 93% van de bevolking is moslim. De meeste Russen en Armeniërs zijn christenen.
De meeste moslims, ongeveer 85% van de totale bevolking, zijn sjiitisch. Alleen een klein deel van de bevolking volgt de islamitische regels, zoals vaste gebeden,vasten tijdens de ramadan of het zich onthouden van varkensvlees. Ook de hoofddoek voor vrouwen wordt niet algemeen gedragen. In Bakoe staat een standbeeld van de eerste vrouw die haar hoofddoek vrijwillig aflegde. De meerderheid van de Azerbeidzjanen is sjiitisch. Sjiisme is een minderheid in de Islam. Azerbeidzjan heeft na Iran het hoogste sjiitische percentage qua bevolking ter wereld.
De Russische en Georgische orthodoxe kerken en de Armeens-Apostolische Kerk (alleen in de regio Nagorno-Karabach), zijn de religieuze minderheden in Azerbeidzjan. Van de ongeveer 9000 Udi wonen er 8500 in Azerbeidzjan. De Udi bekeerden zich tot het Christendom in de 5e tot 8e eeuw na Christus. De Katholieke Kerk werd na de val van het communisme weer hersteld met de komst van een Poolse priester in 1997 en de oprichting van een missiegebied sui iuris in 2000. Op uitnodiging van president Heydər Əliyev bezocht Johannes Paulus II op 22 en 23 mei 2002 Azerbeidzjan ondanks zijn verzwakte gezondheid. Ter gelegenheid van dit bezoek stelde president Əliyev een stuk grond in Bakoe ter beschikking om er opnieuw een kerk te kunnen bouwen.
Er wonen ongeveer 30.000 Joden in Azerbeidzjan, van wie ongeveer 20.000 in Quba. Het land is naast Turkije, Marokko en Jordanië een van de weinige landen met een islamitische meerderheid die er vriendschappelijke betrekkingen met Israël op nahouden.
Het zoroastrisme heeft een lange geschiedenis in Azerbeidzjan, wat blijkt uit plaatsen zoals de Vuurtempel van Bakoe of ceremonies zoals Noroez, en dit samen met het Manicheïsme.

Taal
De officiële taal is het Azerbeidzjaans, dat behoort tot de Ogoezische tak van de  Turkse taalfamilie. Het wordt gesproken in het zuidwesten van Azië, vooral in Azerbeidzjan en Iraans Azerbeidzjan. Het Azerbeidzjaans is nauw verwant aan het Turks, Qashqai en Turkmeens.
Hoewel Azerbeidzjaans (ook wel Azeri genoemd) de meest gesproken taal is in het land, wordt de taal ook door ongeveer een kwart van de bevolking van Iran gesproken. Daarnaast zijn er 13 andere talen in het land. Sommige van deze talen worden alleen in zeer kleine gemeenschappen gesproken, andere spelen een grotere rol. Het is een Turkse taal die behoort tot de Altaïsche familie en is onderling verstaanbaar met Turks en Gagaoezisch. De taal wordt sinds 1991 geschreven met een gemodificeerd Latijns alfabet, maar werd in het Arabisch alfabet geschreven tot 1929. Van 1929 tot 1939 werd het Azerbeidzjaans geschreven in het uniform Turks alfabet ingevoerd door Ataturk. Tijdens de periode alssocialistische sovjetrepubliek van 1939 tot 1991 werd het geschreven in het Cyrillisch alfabet.
De Azerbeidzjaanse taal is verdeeld in twee varianten: het Noord-en Zuid-Azerbeidzjaans, en een groot aantal dialecten. Turkse Khalaj, Qashqa’i, en Salchuq worden door sommigen erkend als afzonderlijke talen in de Azerbeidzjaanse taalgroep.
Het Azerbeidzjaans diende als een lingua franca in de meeste delen van Transkaukasië (met uitzondering van de Zwarte Zee-kust), in het zuiden van Dagestan, Oost-Turkije en Iraans Azerbeidzjan van de 16e eeuw tot het begin van de 20e eeuw.

Onderwijs en gezondheidszorg
De meerderheid van de bevolking van Azerbeidzjan is hoogopgeleid, met name in wetenschappelijke en technische faculteiten. Ondanks het feit dat het alfabet driemaal werd gewijzigd tussen 1920 en 1930, van Perzisch-Arabisch alfabet naar het Latijns en later naar het Cyrillisch, was er in de Sovjet-periode een dramatische toename in het opleidingsniveau en de alfabetisering van het volk. Het alfabetisme in het land bedroeg volgens de Sovjet-gegevens 100 procent (van leeftijd 9 tot 49) in 1970. Volgens een rapport uit 2009 van het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties bedraagt de alfabetiseringsgraad er 99,5 procent. Na de onafhankelijkheid is Azerbeidzjan teruggegaan naar het Latijns alfabet.
De gezondheidszorg in Azerbeidzjan is grotendeels gebaseerd op het gezondheidszorgsysteem van de voormalige Sovjet-Unie. In 1993 had het land niet de middelen om de nodige hervormingen door te voeren. Pas in 2008 zijn er aanzienlijke hervormingen doorgevoerd, waardoor de armoedegrens daalde van 67 procent tot slechts 9 procent in 2011.

Cultuur
De Azerbeidzjaanse cultuur is altijd onderhevig geweest aan verschillende etnische invloeden. Azerbeidzjaanse nationale en traditionele jurken zijn de chokha en papakhi. Er zijn radio-uitzendingen in het Russisch, Armeens, Georgisch, Koerdisch, Lezgisch en de Talyshtalen, die worden gefinancierd uit de staatsbegroting. Sommige lokale radiozenders in Balaken en Khachmaz organiseren uitzendingen in het Avaars en het Tats. In Bakoe verschijnen verschillende kranten in het Russisch, Koerdisch (Dengi Koerd), Lezgisch (Samur) en Talyshtalen. De Joodse samenleving in Azerbeidzjan (“Sokhnut”) publiceert de krant Aziz.

Muziek en volkdansen
De geschiedenis van de traditionele volksmuziek van Azerbeidzjan beslaat een periode van meer dan 1000 jaar. Al eeuwenlang heeft Azerbeidzjaanse muziek zich ontwikkeld onder de monodie. Hieruit kwamen ritmisch variërende melodieën voort. Azerbeidzjaanse muziek is in te delen als een vertakt systeem, waar chromatiek van grote en kleine noten van groot muzikaal belang is. Onder de traditionele Azerbeidzjaanse muziekinstrumenten zijn er veertien snaarinstrumenten, acht percussie-instrumenten en zes blaasinstrumenten.
De bekendste vormen van Azerbeidzjaanse traditionele volksmuziek zijn mugham, meykhana en ashiq. Mugham is meestal een suite met poëzie en instrumentale intermezzo‘s. Mugham komt voort uit maqam. Bij het uitvoeren van mugham uiten de zangers hun emoties in de zang en de muziek. Alim Qasimov wordt beschouwd als een van de vijf beste mugham zangers aller tijden. In tegenstelling met de mugham tradities van Centraal-Aziatische landen, is het Azerbeidzjaanse mugham vrijer van vorm en minder stijf. Het is vaak vergeleken met de improvisatie in jazz. De UNESCO heeft de Azerbeidzjaanse mugham uitgeroepen tot een Meesterwerk van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid.
Meykhana is traditionele Azerbeidzjaanse volksmuziek. Meykhana onderscheidt zich van andere traditionele muziek door verschillende mensen die improviseren rond een bepaald thema. Het is vergelijkbaar metrapmuziek. De bekendste uitvoerder en grondlegger is Əliağa Vahid.
Ashiq combineert poëzie, verhalen, dans, vocale en instrumentale muziek in een traditionele kunst. Ashiq staat symbool voor de Azerbeidzjaanse cultuur. Een ashiq is vergelijkbaar met een mystieke troubadour, die zingt en zich begeleidt op het sazinstrument. Deze traditie heeft zich vanuit de Sjamanistische filosofie van de oude Turkse volkeren ontwikkeld. Ashiq muziek is semi-geïmproviseerd rond een gemeenschappelijk thema. “Azerbeidzjaanse ashiq kunst” is in 2009 door de UNESCO uitgeroepen tot meesterwerk van het orale en immateriële erfgoed van de mensheid. De bekendste uitvoerder is Ashig Alasgar.
Er zijn tientallen verschillende Azerbeidzjaanse volksdansen bekend. Die worden voornamelijk op officiële feestdagen uitgevoerd, de bekendste is noroez. De dansers dragen traditionele kleding, zoals de chokha. De meeste vormen van traditionele Azerbeidzjaans volksdansen hebben een zeer snel ritme. Een traditionele dans draagt vaak de kenmerken uit van het Azerbeidzjaanse volk.
Azerbeidzjan won het Eurovisiesongfestival 2011 en heeft in 2012 het Eurovisiesongfestival zelf georganiseerd.

Architectuur
Azerbeidzjaanse architectuur combineert typische elementen van Oost en West. Vele oude architecturale schatten, zoals de Maagdentoren en het Paleis van de Shirvanshah in Bakoe, overleven in het moderne Azerbeidzjan. Op de voorlopige inzendingenlijst van werelderfgoed staat de Vuurtempel van Bakoe, Momine Khatun Mausoleum, Hirkan National Park, Binagadi-natuurmonument, Lok-Batan Moddervulkaan, Bakoe Stage Berg, Kaspische Shore Defensive Constructions, Susha National Reserve, Ordubad National Reserve en de Paleis van Shaki Khans.
Andere architecturale schatten zijn de vierhoekige kastelen in Mardakan, Yukhary Chardaglar, een aantal bruggen over de Arasrivier en verscheidene mausolea. In de 19e en het begin van de 20e eeuw werd er buiten Bakoe weinig monumentale architectuur gecreëerd, door de sterk gestegen winning van olie en gas zijn er in de eerste twee decennia van de 20e eeuw in de hoofdstad echter wel veel luxe woningen en publieke voorzieningen gebouwd zoals treinstations en theaters. Deze gebouwen vertonen, hoewel onder Russisch bestuur gebouwd, veel gelijkenis met gelijktijdige Jong-Turkse architectuur; grote monumentale Jugendstil gevels in natuursteen zijn niet zeldzaam in Bakoe. Onder de meest recente architecturale monumenten staan de metrostations in Bakoe bekend om hun uitbundig decor. Sinds de olie- en gas-export in de 21e eeuw weer goed op gang is gekomen verschijnen overal in de hoofdstad nieuwe torenflats, hotels en winkelcentra. Een modern staaltje van architectuur toont de Metro van Bakoe.

Cinematografie
Het begin van de filmindustrie in Azerbeidzjan dateert uit 1898. Azerbeidzjan was een van de eerste landen die actief waren in de cinematografie. In 1919 werd een documentaire gefilmd om het Jubileum van Democratische Republiek Azerbeidzjante vieren. Deze werd op de onafhankelijkheidsdag van Azerbeidzjan, 28 mei, gefilmd en voor het eerst getoond in diverse theaters in Bakoe. Na de Sovjet-overname van Azerbeidzjan in 1920 werd door het Revolutionaire Comité van Azerbeidzjan de Azerbeidzjaanse filmindustrie genationaliseerd. Vervolgens werd ook Azerbeidzjaanse animatie opgericht.
In 1991, nadat het land onafhankelijk was geworden, werd voor het eerst het Bakoe International Film Festival gehouden in de hoofdstad. In december 2000 riep voormalige president Heydər Əliyev 2 augustus uit tot de feestdag van de Azerbeidzjaanse film. Tegenwoordig zijn Azerbeidzjaanse filmmakers de filmindustrie aan het heropbouwen.
Er zijn drie staatszenders: AzTV, Idman TV en Medeniyyet TV. Voor de rest ook nog een openbaar kanaal, Ictimai TV, en zeven privé-zenders: ANS TV, Space TV, Lider TV, Azad Azerbeidzjan TV, Xazar TV, Azerbaijan International en MTV Azerbeidzjan.

Volkskunst en tradities
Azerbeidzjanen hebben een rijke cultuur en een deel daarvan valt onder volkskunst, vooral ambachtskunst. Deze vorm van decoratieve en toegepaste kunst wordt vertegenwoordigd door een breed scala aan ambachten, zoals juwelier, bewerken van metaal, hout en steen. Vervolgens valt onder het ambachtskunst ook het weven van patronen in tapijten. De Azerbeidzjaanse tapijt is een traditionele handgemaakte textiel van verschillende afmetingen. Het land heeft een groot aantal verschillende vormen van tapijten. Iedere regio in Azerbeidzjan heeft haar eigen kenmerkende textuur en patronen. In november 2010 riep de UNESCO het Azerbeidzjaanse tapijt uit tot een meesterwerk van immaterieel erfgoed door de UNESCO. Azerbeidzjan is sinds de oudheid een centrum geweest voor een grote verscheidenheid aan ambachten. De archeologische opgraving op het grondgebied van Azerbeidzjan getuigt van de goed ontwikkelde de landbouw, veeteelt, metaalbewerking, aardewerk, keramiek, en tapijten waarvan sommige dateren van het 2e millennium v.Chr. Azerbeidzjaanse tapijten kunnen gecategoriseerd worden onder verschillende grote groepen en een veelheid aan subgroepen. Het wetenschappelijk onderzoek van de Azerbeidzjaanse tapijt is verbonden met de naam van Latif Kerimov, een vooraanstaand wetenschapper en kunstenaar. Het was zijn kwalificatie dat de vier grote groepen van de tapijten in verband met de vier geografische zones van Azerbeidzjan: Guba-Shirvan, Ganja Kazachse, Karabach en Tabriz.  Azerbeidzjaanse mythen onthullen vaak de heldhaftigheid en de wijsheid van de mens. Voorbeelden zijn de heldendichten van Koroglu, Dede Qorqud, Asli en Kerem.
Het verhaal van Köroǧlu (letterlijk de zoon van de blinde) begint met het verlies van zijn vaders zicht. De feodale heer Hasan Khan maakte zijn stalknecht Ali Kişi blind door zijn ogen uit te rukken.

Sport
De populairste sport in Azerbeidzjan is voetbal. De Azerbeidzjaanse voetbalbond is lid van de UEFA. De verrichtingen van het Azerbeidzjaans voetbalelftal worden met belangstelling gevolgd, evenals de competitie en de Azerbeidzjaanse voetbalbeker. Azerbeidzjan heeft ook enkele beroemde atleten voortgebracht zoals Ramil Guliyeven Hayle Ibrahimov. De volleybalsters Valeriya Korotenko en Natalya Mammadova genieten eveneens internationale bekendheid. De nationale sport is worstelen. Bekende Azerbeidzjaanse worstelaars zijn Namig Abdullayev, Rovshan Bayramov, Farid Mansurov, Vitaliy Rahimov, Khetag Gazyumov en de vrouw Mariya Stadnik. Ze hebben samen zeven olympische medailles behaald. Azerbeidzjan heeft ook vechtsporters in andere disciplines, zoals de karateka Rafael Aghayev, de judoka’s Elnur Mammadli en Movlud Miraliyev, de K-1-vechter Zabit Samedov en de boksers Vugar Alakbarov, Fuad Aslanov, Shahin Imranov en Aghasi Mammadov. Ook heel populair in Azerbeidzjan is schaken, waarin het uitblinkt. Azerbeidzjan heeft vele internationale schaaktoernooien en competities georganiseerd en werd in 2009 Europees kampioen. Bekende schakers uit Azerbeidzjan zijn onder andere Garri Kasparov, Vladimir Makogonov, Teimour Radjabov, Shakhriyar Mamedyarov, Vugar Gashimov en Zeinab Mamedyarova. De denksport backgammon geniet ook een aanzienlijke populariteit onder de lokale bevolking. In Azerbeidzjan speelt men naast de standaardversie ook een aangepaste vorm van backgammon; deze staat bekend als Nards.
Van 12 tot 28 juni 2015 werden in Bakoe de Europese Spelen 2015 gehouden. Dit waren de eerste Europese Spelen.

Wikipedia/Azerbeidzjan
www.wikipedia.org

Landelijke Open azc dag op 23 september 2017

Landelijke Open azc dag op 23 september 2017
Op zaterdag 23 september van 12.00 tot 16.00 uur is de landelijke Open azc dag. Veel asielzoekerscentra openen die dag hun deuren voor het publiek om een indruk te geven van het dagelijks leven op een azc. De landelijke Open azc dag is een initiatief van het COA, het Ministerie van Veiligheid & Justitie en VluchtelingenWerk Nederland. De open dag wordt dit jaar voor de derde keer georganiseerd. Vorig jaar trok de Open azc dag ruim 40.000 bezoekers.

Kennismaken
Overal worden omwonenden en andere belangstellenden uitgenodigd om kennis te maken met de bewoners en het leven op een azc. Ontmoeting staat centraal. Er zijn rondleidingen, workshops en kinderactiviteiten. Organisaties vertellen meer over hun werkzaamheden op een opvanglocatie: de toelating, registratie, opvang en de begeleiding van asielzoekers naar een woning in Nederland of terug naar het land van herkomst.

Draagvlak en begrip
Met het openstellen van de azc’s willen de organisaties vluchtelingen en asielzoekers een gezicht geven en bezoekers uitnodigen met hen in gesprek te gaan. Door met elkaar in gesprek te gaan ontstaat er wederzijds begrip voor elkaars situatie.

Website
Op de website www.openazc.nl is meer informatie te vinden over de landelijke Open azc dag. Belangstellenden die op de hoogte willen blijven van het nieuws en de activiteiten op de open dag kunnen zich hiervoor via de website aanmelden.

Benieuwd naar de open dag op de azc’s? Bekijk hieronder een impressie van de open dag van 24 september 2016
https://www.youtube.com/watch?v=3MYE1cQ-1dE

Turkse student ontwikkelt software die spraak kan vertalen in gebarentaal

Turkse student ontwikkelt software die spraak kan vertalen in gebarentaal.

Een student middelbaar onderwijs in het Edremit district van de noordwestelijke provincie Balikesir heeft software ontwikkeld die spraak vertaalt naar gebarentaal door gebruik te maken van Google’s “Spraak naar Tekst” open source codes.
De programmeur, Kayra Enez Özenalp, zei dat hij besliste om het project te starten nadat hij had gezien hoe een gehandicapte werknemer op zijn school moeilijkheden had om te communiceren met leerkrachten en studenten.

 Ook gebarentaal interpreteren
“Ik zal deze software langs 2 kanten ontwikkelen: Het zal ook gebarentaal interpreteren en dit omzetten naar geluid om de communicatie langs beide kanten zeer duidelijk en gemakkelijk te maken,” zei Özenalp.
Oorspronkelijk bevat het programma slecht 18 woorden, maar meer dagelijkse zinnen zullen in de nabije toekomst worden toegevoegd, zei hij.

Ook in Engels en Duits
De vertaling, die in het Turks is, zal ook beschikbaar worden gesteld in het Engels en Duits.
Özentalp zei dat hij de software zonder enige reclame op Google Play zou zetten.

Hurriyet
www.hurriyet.com.tr

Taalproblemen op het spreekuur.

Woensdag, 17-05-2017 / 22.00 uur / NPO2 Sinds 2012 is de vergoeding voor de inzet van tolken bij zorgverleners zoals tandartsen en psychologen afgeschaft. Alleen voor huisartsen geldt dat een erkende asielzoeker in het eerste halfjaar een budget heeft om een tolk te krijgen op het spreekuur. Die regeling levert grote problemen op, zegt artsenfederatie KNMG die wil dat de regeling ook gaat gelden voor andere andere zorgverleners, zoals tandartsen en verloskundigen en artsen in de geestelijke gezondheidszorg.

In Nieuwsuur meer over de problemen die ontstaan door de beperkte tolkenvergoeding.
http://nos.nl/uitzending/nieuwsuur.htlm
Het item start op 30:35 min.

TVCN.NL

Turkse taal | Uitgelicht

Turkse taal | Uitgelicht

Het Turks (Türkçe) is een van de talen in Turkije maar wél de officiële taal in Turkije. Het Turks is ook een van de officiële talen van Cyprus en enkele gemeenten van Kosovo en Macedonië.

Buiten Turkije wordt de taal gesproken door Turkse minderheden in landen van de Balkan en de Kaukasus zoals IrakGriekenlandBulgarijeBosnië en HerzegovinaSyriëRoemeniëMoldavië en Azerbeidzjan. Turks wordt tevens gesproken door zeer veel immigranten in andere landen, zoals Nederland, België en Duitsland.

Het is een agglutinerende taal met klinkerharmonie. Zeer vaak wordt het Turks als voorbeeld genoemd als men het heeft over agglutinerende talen. Het Turks maakt deel uit van de familie van Turkse talen, die ook gesproken worden in een groot deel van Centraal-Azië, en die een zo grote onderlinge verwantschap hebben, dat ze grotendeels onderling verstaanbaar zijn.

Het begrip agglutinatie  is afgeleid van het Latijnse werkwoord agglutinare, dat samenlijmen betekent.

Een voorbeeld uit het Turks:

Woord Affix 1 Affix 2 Affix 3 Toelichting
ev       Stam van het woord.
ev -im     Het achtervoegsel ‘-(I)m’ geeft dat het bezit aan (het huis is van mij).
ev -im -de   Het achtervoegsel ‘-(y)dE’ drukt de plaats uit (in dit geval ‘in’).
ev -im -de -yim Het achtervoegsel ‘-(y)Im’ drukt de eerste persoon enkelvoud van ‘zijn’ uit.

Het Turkse evimdeyim betekent dus ik ben in mijn huis.

Een bekende woordgrap in het Turks is Çekoslovakyalılaştıramadıklarımızdanmısınız?, waarbij het woord Çekoslovakya een maximaal aantal achtervoegsels krijgt. Het betekent zoveel als Behoort u tot degenen die wij niet Tsjecho-Slowaaks hebben weten te maken?.

Wikipedia/Turkse talen
www.wikipedia.org

Kosteloze tolkdiensten voor huisartsen voor gesprekken met statushouders

Ministerie van VWS en TVcN maken zes maanden tolkdienst per statushouder mogelijk.

Hengelo, 1 mei 2017 – Huisartsen kunnen kosteloos een telefonische ad hoc tolkdienst of conference call aanvragen voor gesprekken met statushouders. Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft hiervoor een contract gesloten met Tolk- en Vertaalcentrum Nederland (TVcN). De voorziening is per 1 mei 2017 operationeel en is beschikbaar tot 1 mei 2019. De dienst mag per patiënt zes maanden worden ingezet, ingaande vanaf het moment van inschrijving bij de huisarts.

De regeling is bedoeld voor statushouders, dus asielzoekers die de asielprocedure inmiddels hebben doorlopen en een (voorlopige) verblijfsvergunning gekregen hebben (afgegeven na 1 juli 2016) om in Nederland te blijven. “De voorziening is bedoeld om het contact tussen huisartsen en statushouders soepeler te laten verlopen en om miscommunicatie te voorkomen”, aldus Guido Vroman van TVcN. “Bij het verlenen van zorg is het cruciaal dat zowel de huisarts als de patiënt elkaar goed kunnen begrijpen.”

Zes maanden recht op telefonische tolk
Statushouders hebben zes maanden vanaf het moment van inschrijving bij de huisarts recht op een telefonische tolk wanneer zij voor een consult of behandeling bij de huisarts komen. De regeling gaat in op 1 mei 2017 en voor de huisarts zijn er geen kosten verbonden aan het gebruik van de tolkentelefoon.
“Statushouders die nog maar kort in Nederland zijn kunnen zich niet altijd goed verstaanbaar maken omdat zij de Nederlandse taal nog niet volledig beheersen”, aldus Vroman. “Als het echter aankomt op hun gezondheid, is duidelijke communicatie zeer belangrijk voor juiste hulp en diagnostiek. Door het inzetten van een tolk wordt dit communicatieprobleem weggenomen en kan een huisarts beter en sneller handelen.”
Voor meer informatie zie: http://anderstaligenloket.nl/huisartsen

TVCN.NL

Land en taal uitgelicht: Turkije

 LAND EN TAAL UITGELICHT: TURKIJE

De republiek Turkije is een rechtsstaat met als bijzonder kenmerk dat het land in twee werelddelen ligt. Anatolië, het grootste deel, ligt in westelijk Azië en Thracië, het kleinste deel, in zuidoostelijk Europa. Het land vormt daardoor een brug tussen Oost en West. Om politieke, geschiedkundige en culturele redenen wordt het land echter dikwijls tot Europa gerekend. Hoewel Ankara de hoofdstad is, is Istanbul de grootste stad. Het oudste en westelijke deel van Istanbul en het gebied ten westen daarvan ligt in Europa. Het Europese en het Aziatische deel worden gescheiden door de Dardanellen, de Zee van Marmara en de Bosporus, die gezamenlijk de Middellandse Zee met de Zwarte Zee verbinden. Turkije wordt begrensd door Bulgarije, Griekenland, Georgië, Armenië, Azerbeidzjan, Iran, Irak en Syrië en heeft in totaal 6530 km kustlijn. Van de 79.414.269 inwoners is 70 tot 75 procent Turks, 18 procent Koerdisch en 7 tot 12 procent van andere afkomst. Van de bevolking is 99,8 procent moslim, de overige 0,2 procent is voornamelijk christelijk en joods.

Taal
Turks is één van de Turkse talen en de enige officiële taal van Turkije. Het wordt door ruim 90 procent van de bevolking gesproken van wie bijna 19 procent ook Koerdisch (Kermandji) spreekt. Andere talen die in Turkije worden gesproken zijn onder andere Mesopotamisch Arabisch, Armeens, Aramees, Zazaki, Lazisch, Georgisch, Adyghe, Ladino, Romeyka, Bulgaars, Azerbeidzjani, Dimli, Abaza, Kabardian en Domari. Koerdische dialecten, die in het oosten worden gesproken, waren met de staatsgreep in 1980 verboden tot 1991. Daarna mochten de dialecten weer in het openbaar worden gebruikt. Het Turks is ook een van de officiële talen van Cyprus en enkele gemeenten van Macedonië. Verder wordt tot in het westen van China op de Kaukasus en in Centraal-Azië nog door miljoenen mensen een Turkse taal gesproken.

Sinds 1928 wordt het Turks volgens het Latijns alfabet geschreven in het kader van de Kemalistische hervormingen in Turkije. Het alfabet is echter wel enigszins aangepast. Zo bestaan de letters x, q en w niet, terwijl er wel andere, extra letters zijn toegevoegd, zoals ç, ğ, ı, ö, ș en ü. Voor 1928 werd het, eveneens enigszins aangepaste, Arabische alfabet gebruikt. In dat alfabet geschreven noemt men de taal meestal Osmaans. De taal heeft veel leenwoorden overgenomen uit het Frans, Perzisch en het Arabisch. Leuk om te weten is dat de Nederlandse taal vermoedelijk in Turkije is ontstaan.

Economie
Na de crisis in 2001 groeide de Turkse economische sterk. Tussen 2002 en 2007 behoorde het land tot de snelst groeiende economieën ter wereld en steeg van de 26e plaats naar de 15e plaats in de lijst van de grootste economieën. De val van de Turkse lira medio 2006 leidde echter tot een hogere inflatie en verscherping van het monetaire beleid. Als gevolg hiervan nam de economische groei af. Onder invloed van de wereldwijde economische crisis in 2008 nam de groei nog meer af, maar sinds 2010 is Turkije weer terug op het groeitempo van voor de crisis. Volgens de CIA World Factbook staat het land op dit moment op de 18e plaats van de wereldeconomieën. Bovendien heeft Turkije de snelst groeiende economie van Europa.

Toerisme
Turkije kennen wij vooral als een uitermate fijn vakantieland en staat dan ook niet voor niets op de negende plaats in de top tien vakantiebestemmingen van Nederlanders (bron: CBS). Ook wereldwijd doet het land het goed als vakantiebestemming. De grootste aantallen bezoekers komen uit Duitsland, Rusland, Engeland, Nederland, Japan, Zuid-Korea en Iran, maar sinds enkele jaren is het land ook populair onder Amerikanen, Arabieren en Indiërs. Amerikanen bezoeken het land vooral wanneer zij tijdens cruisereizen het land aandoen. Daarbij is Kuşadası erg populair omdat toeristen van hieruit de historische, Bijbelse havenstad Efeze (Turks: Efes; Latijn: Ephesus) en het Huis van de maagd Maria in de nabijheid van Efeze kunnen worden bezocht. In het vakantieseizoen, van mei tot en met oktober, liggen er dagelijks dan ook twee tot vijf cruiseschepen in de cruisehaven van Kuşadası.

Door het mediterrane klimaat zijn vooral de badplaatsen langs de kust, zoals Bodrum, Alanya, Marmaris, Kuşadası en Antalya populair maar ook Istanbul is een populaire stedentrip. De Turkse west- en zuidkust staan samen ook wel bekend als de Turkse Rivièra. Turkije heeft een ontzettend rijke, culturele historie. De meeste Turkse steden, zo ook die aan de Turkse Rivièra, hebben een geschiedenis die bijna altijd teruggaat tot voor de Turkse periode en waarvan nog steeds resten te vinden zijn. Naast het bekende Efeze zijn verspreid over het land honderden andere historische locaties te vinden, zoals de vele oude Griekse ruïnesteden Troje, Pergamon, Milete, Hiërapolis, Myra, Priëne, Aphrodisias en nog vele andere plaatsen. In Aspendos is het best bewaarde theater uit de oudheid te vinden. Het centrale gedeelte van Anatolië, Cappadocië, is vooral bekend om de unieke geografie. Het gebied, dat op UNESCO’s werelderfgoedlijst staat, herbergt onder andere tientallen ondergrondse steden en duizenden in steen uitgehakte woningen en kerken.

Ook leuk om te weten is dat Turkije een aantal prima skigebieden kent. Het meest bijzondere skigebied is Saklikent, niet ver van Alanya. Het bijzondere eraan is dat je er ’s ochtends kunt skiën en ’s middags kun je zwemmen in de warme Middellandse Zee. Het skiseizoen loopt van 15 december tot en met 15 april; de beste maanden zijn januari tot en met maart. Het is niet moeilijk om in dit skigebied te overnachten want er zijn voldoende comfortabele hotels en pensions.

TVCN.NL

Tolken onmisbaar voor allochtone slachtoffers van huiselijk geweld

Helaas zijn jaarlijks veel Nederlandse inwoners slachtoffer van huiselijk geweld, en elk slachtoffer is er één teveel! Dit gaat zowel om autochtone als allochtone slachtoffers en allemaal hebben zij hulp nodig.
Allochtone slachtoffers hebben doorgaans echter nog een beetje extra hulp nodig. Omdat zij zich vaak in emotionele situaties niet (meer) goed verstaanbaar kunnen maken, is de inzet van tolken zo ontzettend belangrijk!

Een aantal cijfers

Elk jaar zijn er in Nederland ongeveer 200.000 slachtoffers van ernstig huiselijk geweld; fysiek, psychisch of seksueel. Uit onderzoek blijkt dat 45 procent van de Nederlandse bevolking tussen de 18 en 70 jaar ooit slachtoffer is geweest van enige vorm van huiselijk geweld. Meestal gaat het om vrouwen en kinderen. In bijna 60 procent van de gevallen is er sprake van een gezinssituatie met kinderen tot 18 jaar en per jaar komen ca. 13.000 vrouwen terecht in de vrouwenopvang (al dan niet met kinderen). Ongeveer 20 procent van de slachtoffers is man, bijvoorbeeld als gevolg van eergerelateerd familiegeweld. En ook nog eens één op de twintig 65-plussers wordt met regelmaat mishandeld door bijvoorbeeld mantelzorgers of hulpverleners. Slechts ca. een derde van alle gevallen wordt jaarlijks bij de politie gemeld.

Wat is huiselijk geweld?

De term huiselijk geweld betekent niet letterlijk dat het geweld in huis plaatsvindt. Het gaat om de relatie tussen slachtoffer en geweldpleger en kan fysiek, psychisch en seksueel van aard zijn. Vormen van huiselijk geweld die worden onderscheiden zijn bijvoorbeeld (ex)partnergeweld, kindermishandeling en verwaarlozing, ouderenmishandeling (ouderen die door hun kind(eren) of hulpverleners worden mishandeld), eergerelateerd geweld, huwelijksdwang, genitale verminking en mishandeling van adolescenten door ouders of leeftijdsgenoten, maar ook mensenhandel en jeugdprostitutie/loverboys.

Allochtone slachtoffers

Uit een onderzoek uit 2010 blijkt dat allochtonen vaker slachtoffer zijn van huiselijk geweld dan autochtonen. En uit de cijfers van een eerder landelijk politieonderzoek blijkt dat ongeveer 25 procent van alle slachtoffers die melding maakte bij de politie van allochtone afkomst was, voor het merendeel uit niet-Europese landen. Hierbij gaat het bijvoorbeeld ook om traditionele praktijken als eergerelateerd geweld, kindhuwelijken en huwelijksdwang, gedwongen achterlating, meisjesbesnijdenis (genitale verminking) en polygamie. Verder zijn vrouwen en meisjes in asielzoekerscentra regelmatig slachtoffer van geweld door familieleden of medebewoners. Vooral incidenten van pesterijen en opdringerig seksueel gedrag worden hierbij gemeld.

De inzet van een tolk wordt vergoed

Veel van de allochtone slachtoffers zijn de Nederlandse taal niet of niet voldoende machtig. Zelfs als zij zich in het dagelijkse leven aardig kunnen redden in onze taal, is daar vaak geen sprake meer van in zeer emotionele situaties. En wanneer zij zich melden bij de politie of hulpverlenende instanties, zoals vrouwenopvang en het Steunpunt Huiselijk Geweld, moeten zij wel gesprekken kunnen voeren die door alle betrokken partijen worden begrepen. Daarom is het zo belangrijk dat de hulp van tolken wordt ingezet! Voor de slachtoffers is dit prettiger, maar ook hulpverleners kunnen hierdoor hun werk efficiënter uitvoeren.
In verband met het belang van goede communicatie in deze situaties worden de tolk- en vertaaldiensten vergoed door de volgende instanties:
  • Centrumgemeenten in Nederland ontvangen budget van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) voor de vrouwenopvang
  • Voor de asielketen is er een regeling vanuit het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA)
  • Voor slachtoffers van mensenhandel wordt de vergoeding geregeld via CoMensha

TVCN.NL

Allochtonen en de geestelijke gezondheidszorg

Steeds meer mensen gaan naar de huisarts met psychische problemen, zoals depressies, eenzaamheid, angsten en rouw, zo blijkt uit een onderzoek van de Landelijke Vereniging Huisartsen (LVH). Maar helaas rust er nog steeds een groot taboe op psychische klachten onder een groot deel van de allochtone bevolking.

De zorgvraag van allochtonen heeft vaak met sociale en cultuurspecifieke problemen te maken. In een artikel op EenVandaag.nl uit 2014 valt te lezen dat allochtone Nederlanders een vergrote kans op het ontwikkelen van psychische ziekten hebben, vaak te maken met discriminatie, migratiegerelateerde psychische problemen, een andere leefstijl en een kleiner maar ook vaak een gesloten sociaal netwerk. Marokkanen, Turken, Surinamers en Antillianen hebben de grootste kans om een psychische ziekte te krijgen.

De meeste allochtonen maken echter niet snel de gang naar een psycholoog of een psychiater omdat ze liever de problemen zelf binnen hun eigen sociale omgeving willen oplossen. Dit komt door de taboe die er onder deze bevolkingsgroep rust op psychische ziekten waardoor patiënten negatief gelabeld worden (stigma). Dit blijkt in het bijzonder bij de Surinaamse, Turkse en de Marokkaanse cultuur. Bovendien spelen schaamtegevoelens en onbekendheid met de instellingen een grote rol, en zijn cultuurverschillen en een taalbarrière belangrijke knelpunten bij het zoeken naar zorg. Verder zouden allochtonen twijfels hebben over de effectiviteit van de ggz, omdat volgens hen de kwaliteit op een aantal punten te kort schiet, zoals het aanpassen van de behandel- en denkwijzen op allochtonen.

Vooral Turkse patiënten schijnen niet of pas erg laat hulp te zoeken bij psychische problemen. Zij hebben vaak te maken met de druk van de omgeving en zijn bang dat leden van de groep hen als ‘gek’ zullen bestempelen. Dit tast de eer van deze mensen en hun familie aan. Bovendien weten veel mensen onvoldoende van psychische klachten waardoor ze de (psychosomatische) signalen niet herkennen en denken dat een behandeling niet nodig is. Wanneer zij wel besluiten naar de huisarts te gaan, komen zij doorgaans met onverklaarbare lichamelijke klachten.

Daarom is het goed dat steeds meer huisartsen een POH-GGZ in dienst hebben. POH-GGZ is een betrekkelijk nieuwe functie, voortgekomen uit bezuinigingen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Steeds meer mensen komen bij de huisartsen terecht met psychische klachten. Het aantal patiënten met complexe psychische klachten neemt bovendien toe, terwijl er steeds minder mogelijkheden zijn om door te verwijzen naar de eerstelijns ggz omdat er steeds minder geld beschikbaar is voor gespecialiseerde psychologische zorg. Daarom heeft het ministerie van VWS geld beschikbaar gesteld voor ondersteuning van de huisarts door een POH-GGZ. Deze ondersteunt de huisarts onder meer met probleemverheldering, begeleiding en leert patiënten om te gaan met hun beperkingen.

Overigens moet de POH-GGZ (net als alle andere zorgverleners) er wel rekening mee houden dat het van belang is een professionele tolk (per telefoon) in te schakelen bij anderstalige patiënten die niet of moeizaam Nederlands spreken. Vaak nemen patiënten een informele tolk mee, zoals familieleden. Maar het is bekend dat informele tolken tot minstens de helft van de vragen van de zorgverlener slecht of helemaal niet vertalen, meer vertaalfouten met medische consequenties maken, vaker de bijwerkingen van een medicijn niet noemen en vaker gevoelige onderwerpen, zoals psychische problemen, ook niet vertalen.

TVCN.NL